ΦΡΜΚ, για μια σύμπραξη των τεχνών

8 ποιήματα¹

«ο ανεμιστήρας

όπως γυρνά

–υπάρχει ανεμιστήρας;–

φέρνει στον τοίχο

μια γκρίζα εικόνα

όχι

όχι τώρα μόνο

όλο το βράδυ

με τρομάζει

είναι

το περίγραμμα των γκρίζων

μαλλιών

της αφεντιάς μου

που προβάλλει

όλο το βράδυ

όχι

όχι στον τοίχο μόνο

στο τζάμι

και αλλού

–στον καθρέφτη;–

είναι το γκρίζο περίγραμμα

το προβάλλουν

οι υπεύθυνοι

για να το βλέπω

παντού με τρομάζει

είναι

το γκρίζο πρόσωπό μου»

(τι μου είπε σήμερα

περίπου με αυτή τη σειρά

στο τηλέφωνο)

<30.09.2020>

«…σήμερα…

…κάτι κατάφερα…

…ήταν ευχαριστημένος…

…μαζί μου…

…ο φυσιοδαμαστής…»

[ή τι μου είπε σήμερα στο τηλέφωνο

με σύγχυση των λέξεων

η ποιήτριά μου.

(Που τη διόρθωσα,

με τη διόρθωση συμφώνησε,

και ντράπηκα

ότι αχρείαστα διόρθωσα ένα ποίημα)]

<08.10.2020>

«το μεσημέρι είχε σκέτες

πατάτες.

Έφαγα. Με παντζάρια

πολύ σκληρά

– δεν τρωγόντανε.

Παιδί μου, ήθελα

να σου πω πως σ’ αγαπώ

δυο φορές ώς τον έναστρο

ουρανό.

Σας αγαπώ.

Δεν σας το είπα.

Σας αγαπώ.

Με λάθη.

Με λάθη.

Πες στον Ηλία να σου

δώσει διακόσια ευρώ.

Πες του να…

Μη φοβάσαι.

Είσαι έξυπνος.

Έξυπνος.

Θα τα καταφέρ

ουμε.

Σ’ αγαπώ. Γεια σου

παιδί μου, γεια σου»

(ή τι μου είπε εχθές στο τηλέφωνο, ύστερα

κλαίγοντας δυνάμωσα,

απαρηγόρητα παρηγορηθήκαμε)

<10.10.2020>

«…όχι σήμερα…

…χθες…

…χθες είχε μπακαλιάρο…

…σήμερα μόνο ρύζι…

…ρύζι με ζουμί…

…του μπακαλιάρου…

…ναι του χθεσινού…

…περιμένουν φαίνεται για…

…τον επόμενο να εκκολαφθεί…

…μη γελάς ναι…

…λέω αλήθεια, και παιδί μου…

…μας έχουν εδώ…

…ξαπλωμένες…

…σαν νύφες…

…ακίνητες…

…σαν απλωμένα μικρόβια…

…ο στρατηγός μάς κρατά…

…μη μας χάσει…

…λέω αλήθεια, παιδί μου, μη φοβάσαι…

…του μυαλού μου ο στρατηγός…

…ε, φανταστικός…

…φανταστικός πραγματικός…

…μη μας χάσει, τόσο ωραίες…

…που είμαστε και…

…και σήμερα βόλτα στο διάδρομο…

…με έβγαλε ο Αγησίλαος ο τραυμα…

…τιοφορέας…

…ενώ από ψηλά ο βασιλιάς…

…περιμένει την εκκόλαψη…

…του μπακαλιάρου…

…αχ παιδί μου αγάπη μου…

…μην ανησυ…

…το μυαλό μου απλώνεται πια…

…παντού…

…για να μπορώ να…

…και άλλωστε τους είπα εγώ…

…ναι εγώ είμαι…

…είμαι η μητέρα του ποιητή…»

(ή τι μου είπε εχθές και σήμερα

περίπου με αυτή τη σειρά

η ποιήτριά μου

στο τηλέφωνο και λίγο

στο όνειρό μου)

<12.10.2020>

«δεν πρέπει τόσο

να με αγαπάς

όχι περισσότερο

από όλους

μην κάνεις σαν

ερωτευμένος

και μην ανησυχείς τόσο

τώρα που με έχουν

στο άλλο δωμάτιο

ας μη μιλάμε κάθε μέρα

στερούμε το τηλέφωνο

από τις νοσοκόμες

έχουν δουλειά

έχεις δουλειά

εγώ δεν έχω»

(ή τι μου είπε εχθές

στο τηλέφωνο

η ποιήτριά μου

σήμερα είχα δουλειά

δεν τηλεφώνησα)

<14.10.2020>

«μόνο νερά

νερά να μου φέρνετε

πες του μες στη σακούλα

θα μου τα δίνουνε

οι νοσοκόμες

όχι τα πολύ μικρά

ούτε τα μεγάλα

δεν τα βαστώ

όχι τα πολύ μεγάλα

τα μεσαία

…η διπλανή

η διπλανή φωνάζει έτσι είναι καλή

όλο το βράδυ εχθές προχθές

έκαμνε εμετό

όμως παραπονείται

συνεχώς και όταν δεν κάνει

…με πολλή ευγένεια

τους λέω μη φωνάζετε

λίγο πιο σιγά

μην επιβαρύνουμε τόσο

τουλάχιστον λίγο

πιο σιγά να φωνάζετε

…αγόρι μου

ό,τι απόμεινε πάνω μου

είναι η ευγένεια

η ευγένεια και η μόρφωσή μου

έστω και χωρίς

μορφή πια αχ

θα τρομάξετε όταν με δείτε

αλλά όταν μπει η αγάπη στο δωμάτιο

θα της πω να ψάξει

για τη χτένα μου την μπλε

μες στη σακούλα που έφερε ο Ηλίας»

(ή τι μου είπε τη μεθεπομένη στο τηλέφωνο

ενώ κρατιόμουν να της πω για την υγεία μου

και να με αγαπήσει ώς τον ουρανό και πάλι)

<21.10.2020>

«λερώθηκα

λερώθηκα

με αφήσανε ώρες

λερωμένη

παιδί μου

σκουπίδια είμαστε

όχι δεν ζητώ δεν μπορώ

τι θα πει να με αλλάξουν

πώς να με

τα κέρματα του βασιλιά

είναι πολύ βαριά πια

καλά

καλά

λεβέντη μου καλά

θα το ζητώ

καλά αχ

πώς

να αλλάξω

πώς να με αλλάξουν

η αξιοπρέπεια

η αγωγή

ευγένεια

η μόρφωση

Χριστίνα

Χριστίνα τη λένε

είναι ταξιθέτρια

όταν μπαίνει μου λέει

αγάπη μου

χρειάζεσαι κάτι

της λέω είστε η αγάπη

μπήκε, φωτίζει το δωμάτιο»

(ή τι μου λέει

και αντέχει

–άνθρωπος–

αντέχω)

<23.10.2020>

«μία ώρα πίσω;

δεν κατάλαβα

ότι βραδιάζει νωρίτερα

νωρίτερα αργότερα

τι έχω να κάνω όχι

τι να το κάνω

το ρολόι

μόνο νερά

νερά να μου φέρνετε

νερά και μία σοκολάτα

…τι πενήντα, νεαρός

είκοσι χρονώ ψηλός

μελαχρινός εκπάγλου

καλλονής χοροδιδάσκαλος

τον συμπαθούν του κτηρίου

οι ταξιθέτριες όλες

και έχει πάνω από το στόμα του

πολύ μικρό

ένα μουστακάκι

…ε τι μου βρήκε και μου λέει

είστε όμορφη είστε η

προσωποποιημένη ευγένεια

Κωνσταντινίδης

δεν με πιέζει όταν το πόδι μου πονά

τούτο δε βοηθά

τη βελτίωσή μου μα βοηθά εμένα

τι να του πω λυπηθείτε με ή μη με λυπάστε;

τι θα βοηθήσετε του λέω

εμένα ή τη βελτίωσή μου

δεν είμαστε το ίδιο μα

προς το παρόν ευχαριστώ

που προσάπτετε ευγένεια

σε αυτό το ασχημόμουτρό μου

…και εσύ παιδί μου

Πουαρώ

με έπιασες συγγνώμη

σου είπα ψέμα μεγάλο εχθές

το ομολογώ

όχι όχι δεν περπάτησα

δεν έκανα βήμα

τα ούτε βήμα

πονώ και σταματώ

συγγνώμη»

(ή τι μου λέει τέλη του τρίτου μήνα

σε λίγο θα ανακοινώσω παράταση παραμονής

ήδη πιασμένος στο δόκανο των λόγων της

«σε αγαπώ απεριόριστα» και «με σκοτώνεις»)

<26.10.2020>

1 Η ηλικιωμένη μητέρα σε κέντρο αποκατάστασης τον καιρό της κόβιντ απαγόρευσης.