ΦΡΜΚ, για μια σύμπραξη των τεχνών

Mετάφραση: Χρήστος Σακελλαρίδης

‘Αυτό που έβλεπες ήταν ένα

μάτσο χαρακώματα με

χέρια που ξεπετάγονταν.’

‘Άρoτρα τοποθετημένα

πάνω σε τανκ. Εκσκαφείς

Μάχης.’

‘Ανυπότακτοι.’

‘Θαμμένοι.’

‘Προσεκτικά σχεδιασμένο και

προετοιμασμένο.’

‘Όταν

περάσαμε από εκεί δεν

είχε μείνει κανείς.’

‘Βραβεύτηκαν με

το Ασημένιο Αστέρι.’

‘Απαγορευμένη η είσοδος

στους δημοσιογράφους.’

‘Ούτε μία

Αμερικανική απώλεια.’

‘Αριθμός νεκρών

αδύνατον να καταμετρηθεί.’

‘Ούτε ξέρω, μπορεί και

χιλιάδες, είπε

ο Συνταγματάρχης Μορένο.’

‘Αυτό που

έβλεπες ήταν ένα μάτσο

θαμμένα χαρακώματα

με των ανθρώπων

τα χέρια και άλλα

που ξεπετάγονταν.’

‘Ο Αντιπρόεδρος Τσένεϊ

δεν έκανε καμία ανάφορα.’

‘Κάθε Αμερικανός στρατιώτης

ήταν μέσα

στο τετραξονικό

αδιαπέρατος

από τα ελαφρά

πυρά.’ ‘Ξέρω

το να θάβεις ανθρώπους

έτσι ακούγεται

κάπως άσχημο, είπε

ο Συνταγματάρχης Μάγκαρτ

Αλλά…’

‘Η μονάδα του έθαψε

περίπου εξακόσιους

πενήντα

σε μια πιο στενή γραμμή

από χαρακώματα.’

‘Χέρια ανθρώπων

που ξεπετάγονταν.’

‘Κάθε Αμερικανός

μέσα.’

‘Το τετραξονικό.’

‘Δεν πρόκειται

να θυσιάσω

τις ζωές

των στρατιωτών μου,

είπε ο Μορένο, δεν είναι

οικονομικό.’

‘Η τακτική σχεδιάστηκε

για να τρομοκρατεί,

είπε ο Αντισυνταγματάρχης Χόκινς

που βοήθησε

στο σχεδιασμό της.’

‘Οι υπάλληλοι του Σβάρτσκοφ

εμπιστευτικά

υπολόγισαν πενήντα με εβδομήντα

χιλιάδες που σκοτώθηκαν

στα χαρακώματα.’

‘Ο Στρατιώτης Τζο Κουίν

βραβεύτηκε

με το Χάλκινο Αστέρι για το θάψιμο

χαρακωμάτων

με τον εκσκαφέα του.’

‘Μέσα

στο τετραξονικό.’

‘Αδιαπέρατος.’

‘Πολλοί από τους άντρες

φοβόντουσαν, είπε,

αλλά εγώ

το ευχαριστήθηκα.’

‘Ένα μάτσο

χαρακώματα. Χέρια

ανθρώπων και πράματα

ξεπετάγονταν.’

‘Οικονομικό.’

Στο «Δελτίο Ειδήσεων, Σεπτέμβριος 1991: Οι ΗΠΑ έθαψαν Ιρακινούς Στρατιώτες Ζωντανούς στον Πόλεμο του Κόλπου», η Ντενίς Λέβερτοφ φτιάχνει ένα ειδησιογραφικό κολάζ από τη δημοσιογραφική περιγραφή της μαζικής ταφής Ιρακινών στρατιωτών από τις ΗΠΑ· ουσιαστικά, η ποιήτρια κάνει μια «κοπή/επέμβαση» στο αρχικό άρθρο, κομματιάζοντας τη γλώσσα για να μεταφέρει τη φρίκη μιας στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ που περιλάμβανε το ξεφόρτωμα χώματος σε χαρακώματα κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου, με συνέπεια να θαφτούν ζωντανοί οι Ιρακινοί στρατιώτες που βρίσκονταν μέσα.

Επαναλαμβάνοντας και αντιπαραβάλλοντας τα λόγια των εκπροσώπων του στρατού των ΗΠΑ, η ποιήτρια αναδεικνύει τα φρικτά όρια της επιχειρηματικής σκέψης που αποτυπώνονται στον ισχυρισμό ενός συνταγματάρχη πως η μαζική ταφή Ιρακινών ήταν δικαιολογημένη γιατί η ατομική ταφή δεν ήταν «οικονομική», καθώς θα μπορούσε να είχε ως αποτέλεσμα επιπλέον απώλειες Αμερικανών.

—

H ποιήτρια Denise Levertov γεννήθηκε στο Ίλφορντ της Αγγλίας το 1923. Άρχισε να γράφει ποίηση από παιδί, και το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 1946, μετά τον πόλεμο, στον οποίο υπηρέτησε ως νοσοκόμα στο Λονδίνο. Το 1947 παντρεύτηκε τον Αμερικανό συγγραφέα Mitchell Goodman και μετακόμισε στην Αμερική. Εκεί συνδέθηκε με τους ποιητές της ομάδας του Black Mountain, κυρίως με τον Robert Creeley, τον Charles Olson και τον Robert Duncan. Απομακρύνθηκε από το αυστηρό στυλ της αγγλικής ποίησης και ανέπτυξε ένα ελεύθερο, πειραματικό ύφος, Με την έκδοση του πρώτου βιβλίου της στην Αμερική, Here and Now (1956), αναγνωρίστηκε ως σημαντική περίπτωση της αμερικανικής αβανγκάρντ, ενώ το επόμενο βιβλίο της, With Eyes at the Back of our Heads (1959), την καθιέρωσε ως μία από τις σπουδαίες ποιητικές φωνές της εποχής της. Ήταν συντάκτρια του περιοδικού The Nation τη δεκαετία του ’60, ενώ την ίδια εποχή το έργο της αποκτά έντονο πολιτικό χαρακτήρα που αφορά και φεμινιστικά ζητήματα. Δημοσίευσε περισσότερα από 20 βιβλία ποίησης και έλαβε πολλά βραβεία. Πέθανε το 1997.