ΦΡΜΚ, για μια σύμπραξη των τεχνών

Τι σημαίνει για σας «πολιτική ποίηση»; Υπάρχει «καλή» ή «κακή» πολιτική ποίηση; Με ποιον τρόπο παίρνετε πολιτική θέση στο έργο σας;

Μάριος Χατζηπροκοπίου

Ποίηση και πολιτικό: αναστάτωση–επανάσταση–ανάσταση

Ο μόνος τρόπος να συλλάβω το πολιτικό στην ποίηση είναι ως γλωσσική πράξη. Πέρα από τον δυισμό μορφής-περιεχομένου. Πράξη συν-ομιλίας, πράξη του μαζί. Ποίηση ως φωνή και επιτέλεση, τα σώματα των ποιητ(ρι)ών ως σάρκα, οι λέξεις ως κόκαλα-σκελετός. Η εφήμερη πόλις του κάθε φορά ακροατηρίου, οι ακροατ(ρι)ες ως αντηχεία της φωνής. Οι επιτελέσεις της ποίησης: φύσει ατελείς, φθαρτές, ευάλωτες. Πληθυντικές φωνές απεύθυνσης στον Άλλο, που η παρουσία του επιτρέπει να ακουστούν.

Άρα λοιπόν: ούτε η φωνή εν τη ερήμω του προφήτη, να υψώνει το δάχτυλο κηρύσσοντας τη λύτρωση. Ούτε η φωνή του αυτοοικτιρμού, ενώ σπαράσσεται από το ίδιο της το δράμα. Αντίθετα: μια αίσθηση χορού πολλών φωνών. Ποίηση διάτρητη από τις εντάσεις πολλαπλών προσώπων. Άσκηση πολυφωνικής δημοκρατίας, όπου οι φωνές δεν είναι απαραιτήτως σύμφωνες ή διάφωνες. Συνυπάρχουν ζωντανές. Συλλογικό τραγούδι που δεν είναι εμβατήριο, πολλαπλότητα που χωράει αποκλίνουσες ανέστιες, ξένες φωνές. Τα ανόμοια σε κοινή δόνηση που ενέχει και την αρμονία και τη σύγκρουση.

Δόνηση που απομακρύνεται από την «ταυτότητα», την «έκφραση», το «εγώ». Από το εγώ που σκέφτεται και γράφει, στη διπλή κίνηση ωτακουστή: ενώ αφουγκράζεται τη γλώσσα στον παλμό του σήμερα, βουτάει σε γλωσσικά στρώματα αιώνων για να αναδυθεί εκ νέου. Σεισμός του γλωσσικού παρόντος-παρελθόντος-μέλλοντος, με ψυχραιμία ερευνητή. Τεντώνοντας το αυτί σε γλώσσες ήδη υπάρχουσες, δημιουργία καινούριων γλωσσών, καινούριων τρόπων να βιώνουμε τον κόσμο. Καινούριοι κόσμοι που γεννιούνται, όχι ως ολογραμματικές ελπίδες/υποσχέσεις του αιώνιου επερχόμενου, αλλά ως φωνητικά/σωματικά συμβάντα που γεννιούνται και πεθαίνουν.

Γεννιούνται και πεθαίνουν έχοντας σκοτώσει τους θεούς, τους μύθους και τους ύμνους που είχαν γραφεί για χάρη τους, επινοώντας όμως νέους μύθους και ύμνους, βαδίζοντας ταυτόχρονα επάνω στην αντήχηση των νεκρών. Μέσα από κριτική συνδιαλλαγή με τους παραδομένους τρόπους και αγαπητική αποστασιοποίηση από αυτούς. Κρατώντας ζωντανό τον κραδασμό, μην ξεχνώντας το μαγικό ξόρκι, με τον νου διαρκώς στο παιχνίδι. Αποδομώντας, διευρύνοντας αλλά και επαναπροσδιορίζοντας διαρκώς τα όρια της γλώσσας, άρα και του κόσμου, εδώ νιώθω ότι έγκειται η βαθιά πολιτική δυναμική της ποίησης.