ΦΡΜΚ, για μια σύμπραξη των τεχνών

Mετάφραση: Κατερίνα Ηλιοπούλου

ΠΡΟΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

Όταν ήσουν εικοσιεπτά άνοιξες ένα μεγάλο λευκό φάκελο.

Αυτό είναι ένα ασαφές αλλά απαραίτητο σημείο το οποίο πρόκειται να διευκρινιστεί.

Καταρχήν, γνωρίστε τους Ντάνι, την τελευταία φυλή που ήρθε για πρώτη της φορά σε επαφή με τη Δύση.

Ντάνι ήταν επίσης το όνομα του κοριτσιού που σε έμαθε να κλέβεις.

Οι Ντάνι είναι από τη Νέα Γουινέα και ήταν πολεμικός λαός. Στοπ.

Οι Ντάνι ήταν μια φυλή που ζούσε στη Νεολιθική εποχή. Ανακάλυψαν τη Δύση το 1930.

Προτού τοϋς επιβληθεί ειρήνη από τους Δανούς το 61, πέρναγαν τον καιρό τους με αιματηρούς πολέμους.

Τι άλλο να ’καναν για να διανθίσουν τη μονότονη ζωή τους; Στοπ.

Πώς αλλιώς θα έπαιρναν αποφάσεις;

Ο πόλεμος τελείωνε μόνο όταν έβρεχε ή έπεφτε το σκοτάδι.

Οι νικητές μάζευαν λάφυρα από το πεδίο μάχης.

Αποκαλούσαν αυτά που έβρισκαν « νεκρά πουλιά» .

Όταν ήσουν εικοσιεπτά ζούσες στο Παρίσι, στη Γαλλία.

Δίδασκες αγγλικά σε επιχειρηματίες και έτσι τα έβγαζες πέρα.

Έπαιρνες το Μετρό και αναδυόσουν στα προάστια, όπου δοκίμαζαν νέους τρόπους οργανωμένης διαβίωσης.

Παντού πλατείες εναλλάσσονταν με ουρανοξύστες.

Οι μαθητές σου ήθελαν να μιλάνε αποκλειστικά για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Ο Φρανκ έτρεχε σε αγώνες καρτ.

Ο Μπαρθόλομιου διέσχισε τη Σαχάρα.

Καβαλίκευε μια καμήλα προσποιούμενος πως δεν τον ακολουθούσε ένα αυτοκίνητο γεμάτο νερό.

Σήμερα οι Ντάνι στήνουν ψεύτικους πολέμους για να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες τους.

Περνούν το χρόνο τους εκτρέφοντας γουρούνια και καλλιεργώντας γλυκοπατάτες.

Οι άντρες είναι γυμνοί εκτός από κάλυπτρα φτιαγμένα από νεροκολοκύθες.

Αυτές τις « φαλλοκρύπτες» μπορεί να τις αγοράσει κανείς στο Διαδίκτυο για λιγότερο από εκατό δολάρια.

Μερικές έχουν μήκος σχεδόν εξήντα εκατοστά.

Ένα σχοινί γύρω από τη μέση τις κρατάει στη θέση τους.

Η γύμνια των Ντάνι τούς καθιστά δύσκολα προϊόντα για την Ανάπτυξη.

Αυτό αληθεύει παρόλο που ο κανιβαλισμός έχει κηρυχθεί παράνομος στη φυλή εδώ και αρκετό καιρό.

Εδώ στη Δύση δεν τρώμε ο ένας τον άλλο, εκτός και αν χρειαστεί.

Ο Φρανκ ήταν μαλάκας και σου ζήτησε να βγείτε αρκετές φορές.

Του είπες πως δεν ενδιαφερόσουν για αγώνες καρτ και πολύ σύντομα άλλαξε δασκάλα.

Ήταν και μια γυναίκα, η Ιζαμπέλ, που έκλαιγε όταν δεν μπορούσε να πει αυτό που ήθελε στα αγγλικά.

Η Ντάνι έμενε στην άλλη πλευρά της λεωφόρου Μοντάνα και δεν έπαιρνε χαρτζιλίκι για ρούχα.

Της είπες ψέματα για το τι έκλεψες.

Αφού άνοιξες τον λευκό φάκελο, είπες σε μερικούς ανθρώπους τι είχε μέσα.

Από τότε κάποιοι από αυτούς δεν σου φέρονται πια το ίδιο.

—

Ο Λούντβιχ Βιντγκενστάιν προερχόταν από επιφανή οικογένεια, αλλά απαρνήθηκε την περιουσία του για να ζήσει την απλή ζωή ενός φιλοσόφου και δασκάλου και για να σχεδιάζει μοντερνιστικά πόμολα.

Σύμφωνα με το Διαδίκτυο, δεν είναι πολλές οι περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν απαρνηθεί τις περιουσίες τους.

Η Άλις Όλιφαντ απαρνήθηκε την περιουσία της και μπήκε σε μοναστήρι στο Μπρόκτον, και η Αγία Αικατερίνη Ντρέξελ επίσης απαρνήθηκε την περιουσία της για να γίνει καλόγρια.

Η Ζαν Λε Μπερ ήταν ένα κορίτσι της υψηλής κοινωνίας, που το 1682 απαρνήθηκε την περιουσία και την ελευθερία της για να φορέσει τον τρίχινο χιτώνα. Στοπ.

Η Ζαν Λε Μπερ απαρνήθηκε την καθορισμένη και τελετουργική ζωή ενός κοριτσιού της υψηλής κοινωνίας στη Γαλλία του 17ου αιώνα για την καθορισμένη και τελετουργική ζωή της μονής.

«Ο Μπεν Χουρ θα είχε σίγουρα ασπαστεί τον Χριστιανισμό, εφόσον απαρνήθηκε την περιουσία του για να σώσει τον Χριστό από τη Σταύρωση!!!»

Η γραφική εκκλησία του 13ου αιώνα Σαν Ζουλιέν Λε Ποβρ βρίσκεται κοντά στην Νοτρ Νταμ. Σύμφωνα με τον οδηγό, ένας Γάλλος πρόσφερε την περιουσία του για να χτίσει μια εκκλησία ως εξιλέωση για την ακούσια δολοφονία των γονιών του.

Βέβαια, αυτοί είναι μόνον λίγοι από τους ανθρώπους που απαρνήθηκαν την περιουσία τους για τη θρησκεία, μόνον οι διάσημοι ανάμεσά τους, ή εκείνοι που είχαν μεγάλες περιουσίες.

Ο κατάλογος μικραίνει αν αφαιρέσεις τη θρησκεία· υπάρχουν φιλόσοφοι σαν τον Βιτγκενστάιν, αλλά και οι κυνικοί πριν από αυτόν.

Ο Κράτης ο Θηβαίος απαρνήθηκε την περιουσία του και το έβαλε σκοπό της ζωής του να στηλιτεύει την ανηθικότητα και την επιτήδευση· θεωρούσε το πλύσιμο πολυτέλεια και όταν περπατούσε στην πόλη όλοι κρατούσαν τη μύτη τους.

Αν ψάξεις την ελληνική λέξη «κυνικός» θα δεις ότι σημαίνει «σαν τον σκύλο».

Ο Σίντλερ ήταν ένας άνθρωπος «με ελαττώματα αλλά δίκαιος», που πρόσφερε την περιουσία του για να σώσει μερικούς Εβραίους.

Ο Τσαρλς Γκάρλαντ πρόσφερε την περιουσία του για την ίδρυση του Αμερικανικού Ταμείου Κοινωνικής Βοήθειας.

Ο Μάθιου Λόρενς ήταν ένας επενδυτής και μεγιστάνας πετρελαίου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 απαρνήθηκε την περιουσία του, ακολουθώντας τη φιλανθρωπική αντίληψη της ανταπόδοσης στην κοινωνία. Αργότερα έγινε βραβευμένος καθηγητής φιλολογίας.

Θυμάσαι που είχες διαβάσει στην εφημερίδα για μια κοπέλα που απαρνήθηκε την περιουσία της αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων ως μία συμβολική χειρονομία. Τα μίντια ασχολήθηκαν για λίγο μαζί της, αλλά δεν κατάφερες να ανασύρεις το όνομά της.

Ένα ποτήρι γάλα

ή

ένα τσιγάρο

αλλά όχι και τα δύο

—

Ο Τομ Κρουζ αποκαλείται ο Χριστός της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας, σύμφωνα με τους ηγέτες της.

Στην Ευρώπη οι σαϊεντολόγοι διώκονται, αλλά στο Λος Άντζελες κατέχουν μεγαλύτερη περιουσία από τον Θεό.

Όταν έψαχνες διαμέρισμα στο Χόλιγουντ, ανακάλυψες πόσα πολλά κτίρια ανήκαν στην Εκκλησία· και πάντα υπήρχαν χαμηλόβαθμοι σαϊεντολόγοι που τριγύριζαν στους σκουπιδοντενεκέδες με βρόμικα ρούχα.

Κάποτε έξω από ένα μπαρ είδες εκατοντάδες απ’ αυτούς να ανεβαίνουν σ’ ένα λευκό λεωφορείο χωρίς διακριτικά στις 5 π.μ.

Ο λόγος που βρισκόσουν στο μπαρ στις 5 π.μ. ήταν ότι δούλευες ως σκηνογράφος στον κινηματογράφο.

Κάποτε έμεινες στην πρώην κατοικία ενός υψηλόβαθμου σαϊνεντολόγου που είχε αμελήσει να προωθήσει την αλληλογραφία του. Μπήκες σε πειρασμό να παραγγείλεις ένα από τα σεμινάρια εξέλιξης σε σετ τριπλής κασέτας αλλά δεν σου περίσσευαν τα χίλια δολάρια.

Αυτή η κατοικία βρισκόταν στη Βαλτιμόρη, όπου η δουλειά σου ήταν να διδάσκεις έκθεση στο κοινοτικό κολλέγιο.

Για πολύ λιγότερο από χίλια δολάρια μπορείς να αγοράσεις το Dianetics, το οποίο περιλαμβάνει «μια απολύτως έγκυρη μέθοδο που αυξάνει την ψυχική υγεία, τη νοημοσύνη, την αυτοπεποίθηση και την ευεξία» και «απαλλάσσει από ανεπιθύμητες αντιλήψεις, δυσάρεστα συναισθήματα και ψυχοσωματικά δεινά που βάζουν εμπόδια στην ζωή και την ευτυχία σας».

Έχεις ακούσει πως για να προοδεύσεις στη Σαϊεντολογία, πρέπει να γυρίσεις την πλάτη σου σε κάθε άτομο που είναι πιθανό να εμποδίσει την πορεία προς την επίτευξη των στόχων σου – άρρωστους γονείς, φίλους σε ανάγκη, άτομα στα οποία ενδέχεται να χρωστάς χρήματα ή ευγνωμοσύνη.

Έχεις ακούσει πως η ιδέα της ενοχής είναι προϊόν της θρησκείας, αλλά δεν ξέρεις πού βρήκε η θρησκεία αυτή την ιδέα.

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν είπε ότι ολόκληρη η ιστορία είναι η ιστορία της ενοχής· για να προοδεύσεις στην Σαϊεντολογία πρέπει να γίνεις ανιστορικός. Στοπ.

Το είδος της ενοχής που φαίνεται να καταπραΰνει η Σαϊεντολογία έχεις τις ρίζες της στη Δύση, οπότε μήπως αυτό σημαίνει πως η γοητεία της ανιστορικότητας έχει επίσης δυτική καταγωγή;

Βέβαια, η ιδέα της ενοχής είναι πολύ παλιά τουλάχιστον από την εποχή των Σουμέριων, αλλά εκείνη ήταν ένα είδος συγκεκριμένης ενοχής και μπορούσε να απαλλαγεί κανείς από αυτήν με την τιμωρία, και μόνο στην Ευρώπη κατά τον 12ο αιώνα κατάπιαμε ολόκληρη την ιδέα της ανεξάλειπτης ενοχής.

Υπάρχει και μια άλλη φυλή στη Νέα Γουινέα που λέγεται Μασίμ, στην οποία τα μέλη του χωριού είναι ντυμένα κανονικά, και η κοινωνία τους βασίζεται στη στάση ευθύνης απέναντι στους γείτονες.

Στη Βαλτιμόρη οι γείτονές σου ήταν όλοι λευκοί σαν εσένα, αλλά στο κοινοτικό κολέγιο ξεχώριζες. Οι μαθητές σου σε φώναζαν Κυρία και δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα γι’ αυτό.

Από την ιστοσελίδα της εκκλησίας της Σαϊεντολογίας μπορείς να γραφτείς σ’ ένα σεμινάριο Προσωπικής Ακεραιότητας και Αξίας, που σου διδάσκει πώς να μην υπονομεύεις τις φιλοδοξίες σου υποκύπτοντας στις ανάγκες των άλλων. Το σεμινάριο διαρκεί πέντε με έξι μέρες και δεν έχει προαπαιτούμενα.

–

απογευματινή παράσταση

ή

σιέστα

αλλά όχι και τα δύο

—

Όταν οι τουρίστες παρευρίσκονται σε μια βραδιά ψητού γουρουνόπουλου των Ντάνι, οι διοργανωτές αποζημιώνονται με ένα αντίτιμο εισόδου.

Στη μετάφραση, η αποζημίωση αφορά στην απόπειρα να αντισταθμιστεί η αδυναμία μετάφρασης που μπορεί να υπάρχει μεταξύ δύο γλωσσών. Αντικαθιστώντας, για παράδειγμα, την ομοιοκαταληξία, που είναι λιγότερο συχνή σε κάποιες γλώσσες απ’ ό,τι σε άλλες, με την παρήχηση. Ή επινοώντας ένα λογοπαίγνιο στον δέκατο στίχο μιας μετάφρασης επειδή το λογοπαίγνιο στον πέμπτο στίχο ήταν αδύνατον να αποδοθεί.

Στη Δύση η ιδέα της αποζημίωσης συνδέεται συχνά με την ιδέα της επιταγής πληρωμών. Ή της υλικής αποζημίωσης σε περίπτωση ατυχημάτων, αδικημάτων, μηνύσεων και τα λοιπά.

Στην Ανατολή, η ιδέα του κάρμα φαίνεται να συνδέεται με την ιδέα της αποζημίωσης. Τουλάχιστον έτσι το καταλαβαίνουμε στη Δύση.

Τείνουμε να πιστεύουμε πως, σύμφωνα με τους νόμους του κάρμα, μια πράξη που έλαβε χώρα σε μια ζωή θα τιμωρηθεί ή θα επιβραβευτεί σε μια άλλη. Βέβαια, αυτή είναι, ουσιαστικά, μια Καθολική αντίληψη, και το κάρμα, που η σημασία του βρίσκεται πιο κοντά στην έννοια της «πράξης», είναι ένα πράγμα πιο πολύπλοκο συνολικά.

Η ηθική της εργασίας που αποκαλείται Προτεσταντική, ή μερικές φορές Πουριτανική ή Καλβινιστική, θεωρήθηκε από τον Μαξ Βέμπερ ότι έθεσε τα θεμέλια του Καπιταλισμού. Το έκανε αυτό ενθαρρύνοντας τη συσσώρευση του πλούτου, μέσω της παράδοξης επιμονής της στον ασκητισμό και την υλική επιτυχία. Η αποζημίωση θα καταμεριζόταν στη μετά θάνατο ζωή. Στοπ.

Όταν μελετάς τους Καλβινιστές, μαθαίνεις πως πίστευαν στο πεπρωμένο, πως ένας άνθρωπος ήταν προορισμένος να σωθεί ή όχι από την ημέρα της γέννησής του. Οπότε δεν μπορούσες να κερδίσεις τη σωτηρία σου μέσω των καλών πράξεων· η επιτυχία, ωστόσο, στην εργασία ήταν ένα σημάδι πως ήσουν εκλεκτή.

Σύμφωνα με τον Βέμπερ, το ανθρώπινο γνώρισμα που αναπτύχθηκε για να αντισταθμίσει αυτήν την έλλειψη ελέγχου στο ατομικό πεπρωμένο ήταν το γνώρισμα της Αυτοπεποίθησης. Επειδή κανένας ιερέας δεν μπορούσε να σε διαβεβαιώσει πως θα σωθείς, έπρεπε να πείσεις εσύ τον εαυτό σου.

Το Καλβινιστικό παράδοξο ήταν πως, παρόλο που η υλική επιτυχία ήταν ένα παρ’ολίγον σημάδι σωτηρίας, η επιδεικτική κατανάλωση εξακολουθούσε να θεωρείται αμαρτία. Αυτό, σύμφωνα με τον Βέμπερ, οδήγησε σε μια κουλτούρα επενδύσεων, στην οποία η συσσώρευση διακριτικά φυλασσόμενου πλούτου έγινε μανία.

Η Σαϊεντολογία, από την άλλη πλευρά, φαίνεται να λειτουργεί ως απολογία για την επιδεικτική κατανάλωση. Επίσημα, δανείζεται από τον Καλβίνο, αλλά με τη Διασημότητα να αποτελεί το σημάδι της σωτηρίας και τον πλούτο τη δίκαιη ανταμοιβή. Ακολουθώντας την ιδέα του Βέμπερ ότι ο Ορθολογισμός αντικατέστησε τα πνευματικά θεμέλια του Καλβινισμού, θα μπορούσαμε ορθώς να αποκαλέσουμε την Σαϊεντολογία ένα είδος Καλβινισμού 2.0.

Η μητέρα σου δίδαξε επί δεκαετίες σε ένα κολέγιο με το όνομα Οccidental, το οποίο ιδρύθηκε το 1887 από Πρεσβυτεριανούς ιερείς και πιστούς, παρόλο που σύντομα εγκατέλειψε τους θρησκευτικούς δεσμούς του.

Αν και θεωρείτο προοδευτική σχολή, δεν άλλαξε το όνομά του σε Western, ακόμα στο απόγειο του κινήματος Πολιτικής Ορθότητας τη δεκαετία του 1990 – αν και ίσως τότε ήταν που έγινε ευρύτερα γνωστό με το παρατσούκλι του, Oxy.

Ο Μπαράκ Ομπάμα πήγε στο Oxy το 1970, αλλά μεταγράφτηκε στο Κολούμπια ύστερα από δύο χρόνια. Το 1970, ο αγώνας των φεμινιστριών του δεύτερου κύματος για μισθολογική ισότητα είχε θεριέψει. Υποψιάζεσαι πως η αποζημίωση της μητέρας σου δεν ήταν ποτέ αυτή που θα έπρεπε να είναι.

Είναι δύσκολο να πιστέψεις πως στη Δύση η αποζημίωση για τις γυναίκες είναι ακόμη τόσο κάτω από τον μέσο όρο.

Ένας επιτυχημένος σαϊεντολόγος μπορεί να λάβει αποζημίωση άνω του μέσου όρου, ένα μέρος της οποίας, φυσικά, θα διανεμηθεί σε πράκτορες, διαχειριστές και, κατά πάσα πιθανότητα, την ίδια την Εκκλησία.

Δεν γνωρίζεις πόσα παίρνουν οι Ντάνι ως αποζημίωση για τη γιορτή του γουρουνόπουλου, ούτε και θα επιχειρούσες να μαντέψεις πώς διανέμεται μεταξύ τους.

__

Chilly Jilly’s, 1987, 3,35$/ώρα

YMCA παράδοση χριστουγεννιάτικων δέντρων, 1987, 4$/ώρα

Cafe Montana, 1988, 20$/η βάρδια συν μπουρμπουάρ

The Blue Nile, 1989-1992, 5$/η ώρα συν μπουρμπουάρ

Ρότζερ Κόρμαν εταιρεία παραγωγής, 1991. 5$/την ημέρα για έξοδα γεύματος

Το εστιατόριο στο Μπρέντγουντ που δεν θυμάσαι το όνομά του, καλοκαίρι του ’92, 4,75$/η ώρα. Μπουρμπουάρ.

Cafe Casbar, 1992-93, 1,90λίρες/η ώρα. Όχι μπουρμουάρ· 20-40 λίρες τη βάρδια, κλεμμένες από το ταμείο.

Mοντέλο σε εργαστήριο ζωγραφικής, 1992-93. 20 λίρες/την ώρα, τσάι και μπισκότα στα διαλείμματα.

Calpirg, καλοκαίρι 93. 8,50$/η ώρα. Λεφτά για βενζίνη.

The Three of Cups, 1993-95. 5$/η ώρα(;). Μπουρμπουάρ συν εισιτήρια τρένου.

Ηλεκτρικές κατασκευές Ιγκλ, 1994. 15$/η ώρα.

Todo Mundo, 1995-96. 125$/η μέρα. Δωρεάν cd. Γεύμα.

Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Καννών, δεκαετία 1990. Διαμονή και διατροφή, αεροπορικά εισιτήρια, διαπίστευση παρακολούθησης του Φεστιβάλ και ημερήσια έξοδα. Δωρεάν δείγματα.

Σχολή γλωσσών Metropolitan, 1997. 75 φράγκα/την ώρα. Επιδοτούμενη Carte Orange για το μετρό.

VHI ασφάλειες, 1998. 500$/την εβδομάδα. Δωρεάν δείγματα.

Ανεξάρτητη κινηματογραφική παραγωγή, 1998-1999, Διάφορα. Χειροτεχνικές εργασίες. Δωρεάν βομβητής.

Ηθοποιός σε διαφημίσεις, 1998. Διαφήμιση για προϊόν γυναικείας υγιεινής, χωρίς ατάκες. Περίπου 10 χιλιάρικα, δικαίωμα μέλους στο σωματείο Αμερικανών ηθοποιών, δεν διεκδικήθηκε.

Κοινοτικό Κολέγιο Βαλτιμόρης, 2000. 1.600$ το μάθημα ανά εξάμηνο. Δωρεάν πάρκινγκ.

Κατάστημα ενδυμάτων J. Crew, 2.000. 25$/την ώρα. Περιστασιακά δείγματα.

Martha Stewart, 2000-2001. 45.000$, συν ασφάλεια υγείας, μειωμένη συνδρομή μέλους στο Τσέλσι Πίερς.

Κολλέγιο Queens, 2002-2005. Περίπου 2.000$ το μάθημα το εξάμηνο.

Περιοδικό ESPN. 35$/την ώρα. Πίτσα την Παρασκευή το βράδυ. Περιοδική κούρσα ταξί επιστροφής.

Ινστιτούτο Pratt: 1.000-15.000$ το μάθημα εξαμήνου, συν μισθός για διοικητική εργασία. Γραφείο με θέα δανεικό.

–

Έχασες τα ίχνη της Ντάνι εδώ και πολύ καιρό, πιθανώς κάποια στιγμή στο λύκειο. Και εφόσoν δεν θυμάσαι το επίθετό της, μάλλον δεν μπορείς να τη βρεις ούτε με αίτημα φιλίας στο facebook. Εκείνα τα χρόνια πίστευες πως η οικογένειά σου δεν ήταν πλούσια γιατί το αυτοκίνητό σας ήταν παλιό, σκονισμένο και ευρωπαϊκό: ένα αυτοκίνητο για μετανάστες. Πίστευες πως δεν ήσασταν πλούσιοι επειδή όταν είχε ξηρασία αφήνατε το γρασίδι σας να κιτρινίσει και οι γείτονες έκαναν παράπονα πως το σπίτι σας έδειχνε χάλια. Πίστευες πως δεν ήσασταν πλούσιοι επειδή η μητέρα σου έραβε μόνη της τα περισσότερα ρούχα της, και όταν ήσουν έξι χρονών, σου δίδαξε πώς να ράβεις μόνη σου σε μια χειροκίνητη Σίνγκερ της δεκαετίας του ’40. Το πρώτο σου επώνυμο τζιν ήταν ένα χειροποίητο λευκό Sasson. Χρειάστηκαν περίπου δύο εβδομάδες για το ράψιμο και έμοιαζε ακριβώς σαν αγοραστό από το μολ. Πίστευες πως δεν ήσασταν πλούσιοι επειδή ο πατέρας σου είχε στραβά δόντια: δόντια μετανάστη. Πίστευες πως η φίλη σου η Κάλι ήταν πλούσια επειδή οι γονείς της, που ήταν καθολικοί, είχαν χτίσει ένα πελώριο σπίτι, και η οικογένεια έπρεπε να βάζει τα καλά της για το δείπνο. Είχε διπλό κρεβάτι με ουρανό, κι εσύ είχες ένα μονό με βαμβακερό κάλυμμα από το JCPenney. Φορούσες ό,τι ήθελες στο δείπνο και επιτρεπόταν να διαβάζεις στο τραπέζι. Στη δική σου γειτονιά του Λος Άντζελες, δεν υπήρχε κατηγορία «διανοούμενοι»”. Υπήρχαν μόνο οι πλούσιοι και μοδάτοι, οι μοδάτοι που φιλοδοξούσαν να γίνουν πλούσιοι, και οι υπόλοιποι.

Στην επόμενη ζωή σου δεν θα το ανοίξεις.

Στην επόμενη ζωή σου θα το χαρίσεις.

Στην επόμενη ζωή σου θα το εκμεταλλευτείς.

Στην επόμενη ζωή σου θα είσαι έτοιμη.

Στην επόμενη ζωή σου θα το κάψεις.

—

Όμορφη ντομινατρίξ ψάχνει πλούσιο υποτακτικό σκλάβο- w4m- 27 (Ντάλλας/Uptown).

[dallas.craiglist.org]

Δεν ενδιαφέρομαι για BDSM, απλώς ψάχνω για πλούσιο υποτακτικό άνδρα να μου παρέχει πολυτελή διαβίωση, συγκατοίκηση ή γάμος.

[dallas.craiglist.org]

Ψάχνω για πλούσιο υποτακτικό άνδρα με έμφαση στην ταπείνωση, τα δεσμά, την επιβολή εξουσίας και την υποδούλωση.

[dallas.craiglist.org]

Ελκυστική μαύρη γυναίκα ψάχνει για πλούσιο υποτακτικό άντρα που ποθεί την κυριαρχία.

[theadulthub.com]

ΣΕΞΙ ΝΤΟΜΙΝΑΤΡΙΞ ΑΝΑΖΗΤΑ ΠΛΟΥΣΙΟ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟ ΣΚΛΑΒΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ-21 (ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΣΟΥ).

[atlanta.craiglist.org]

Πλούσιος υποτακτικός άνδρας αναζητά γυμνασμένη σαδίστρια. Μόνο σοβαρές προτάσεις.

[washingtondc.craiglist.org]

–

H απλούστερη μορφή συναλλαγής μεταξύ των Νοτίων Μασίμ σήμερα συνίσταται στην αμοιβαία δωροδοσία και στην προσφορά υπηρεσιών μεταξύ συγγενών και στενών φίλων. Η αποδοχή ενός δώρου ή υπηρεσίας συνεπάγεται μια ηθική υποχρέωση ανταπόδοσης, είτε άμεσα είτε στο μέλλον.

Στην Δύση, όταν υπάρχει επιλογή, τείνουμε να αναβάλλουμε τις υποχρεώσεις μας και είμαστε πιο ευτυχείς όταν μπορούμε να «αγοράσουμε τώρα και να πληρώσουμε αργότερα».

Οι συναλλαγές που λαμβάνουν χώρα σε έναν γάμο εγκαινιάζουν τη δωροδοσία και τις σχέσεις συνεργασίας ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη, που συνεχίζονται ολόκληρη τη ζωή. Επομένως, ο γάμος καταλαμβάνει θέση κλειδί στο σύστημα ανταλλαγής.

Οι γαμήλιες τελετές· είναι μεγάλη υπόθεση· ήταν γνωστό σε όσους δούλευαν στο Μάρθα Στιούαρτ πως αν δεν θέλεις να σε υπερχρεώσουν για τούρτα, φόρεμα ή δωμάτιο ξενοδοχείου, δεν αναφέρεις πως είναι για γάμο. Όλοι ξέρουν κάποιον που έκανε έναν πολυέξοδο γάμο και χώρισε μέσα σε έναν χρόνο. Υπήρχε κάποτε πρωτόκολλο για την επιστροφή των δώρων σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά πολλοί βρίσκουν πολύ κουραστικό να φέρουν σε πέρας αυτή την διαδικασία.

Ο γάμος μπορεί να θεωρηθεί ένα που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των συζύγων, εφόσον καθένας έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο να παίξει στη λειτουργία της οικογενειακής μονάδας, που αφορά κυρίως τον καταμερισμό των καθηκόντων. Είναι δουλειά των συγγενών να διασφαλίσουν ότι οι όροι του συμβολαίου τηρούνται, να υποστηρίξουν το δικό τους μέλος ενάντια σε αδικαιολόγητη πίεση από τη συζυγική ομάδα και να διασφαλίσουν ότι η οικογένεια ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις των υπηρεσιών της προς τα συγγενικά μέλη. Οι συγγενείς κατ’ αυτόν τον τρόπο γίνονται αντίπαλα μέρη μέσω του γάμου των μελών τους, σε διαρκή επαγρύπνηση για τα δικαιώματά τους.

Ανάμεσα στον καταμερισμό των καθηκόντων σε πολλούς γάμους είναι και αυτό της εξόφλησης λογαριασμών. Σε κάποιους γάμους, οι σεξουαλικοί ρόλοι είναι επίσης μοιρασμένοι. Στον παγκόσμιο ιστό μπορείς να βρεις ημερολόγια ζευγαριών που αναθέτουν σεξουαλικούς ρόλους ο ένας στον άλλον. Ποστάρουν τα αποτελέσματα του σεξουαλικού παιχνιδιού ρόλων στην μπλογκόσφαιρα όπου μπορείς να τα διαβάσεις ελεύθερα.

—

από κάτω

ή

από πάνω

αλλά όχι και τα δύο

—

Όταν ήσουν εννέα ετών έπρεπε να αδειάσεις το πιάτο σου επειδή υπήρχαν παιδιά που λιμοκτονούσαν στην Αιθιοπία. Ο κόσμος δεν μιλούσε για τα παιδιά που λιμοκτονούσαν στο Λος Άντζελες, ούτε έδειχναν εικόνες τους στην τηλεόραση.

(Παιδιά της Αιθιοπίας

ή

Παιδιά των Ηνωμένων Πολιτειών)

Τώρα είσαι τριανταεννέα και βρίσκεσαι στην Αιθιοπία. Γνωρίζεις μια νέα φέρελπι κινηματογραφίστρια που σοκάρεται με την πληροφορία πως υφίσταται λιμοκτονία και στις ΗΠΑ.

Όταν της λες πως η Αντίς μοιάζει λίγο με το Λ.Α., απαντάει αλλά δεν θα είναι τόσο πίσω εκεί όπως εδώ, δεν είναι όλο μόδα και μεγάλα κτίρια και παραλία; Η φίλη της, μια ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο της Αιθιοπίας, σου λέει πως, όταν επισκέφθηκε τη Νέα Υόρκη, της άρεσε να δίνει χρήματα στους ζητιάνους. Στην Αντίς χρήματα δίνουν οι λευκοί, σου εξηγεί. Στη Νέα Υόρκη, εγώ είμαι η λευκή, οπότε εγώ δίνω.

—

Υπάρχει μια επιχείρηση με το όνομα Περιπέτειες Παπούα, η οποία πουλάει οργανωμένα ταξίδια ταξίδια στις εσχατιές του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Υπάρχουν πλέον και ναρκοτουρίστες, που ξοδεύουν εκατοντάδες ή χιλιάδες για να τους καθοδηγήσουν σ’ένα ταξίδι στις άγνωστες κόγχες του μυαλού τους.

Εκείνοι που επέστρεψαν από τέτοια ταξίδια λένε πως ένα και μόνο ταξίδι με αγιαχουάσκα, ιμπόγκα ή σάλβια αξίζει όσο χρόνια ψυχανάλυσης.

Αν υπολογίσουμε ότι μια συνεδρία ψυχανάλυσης κοστίζει ως και 250$, τα ναρκοταξίδια είναι καλή ευκαιρία, ακόμα και με δύο χιλιάρικα το τριπάρισμα.

Η αυτοπεποίθηση θα ήταν ένα οικονομικότερο φτιάξιμο, αν δεν ήταν τόσο δύσκολο να αποκτηθεί. Η αυτοπεποίθηση μπορεί να υπάρξει σε αντίστροφη σχέση με τα αισθήματα ενοχής που αφορούν την ανισότητα των πόρων.

Μια δυσκολία στην ψυχαναλυτική θεραπεία να αντιμετωπίσει τα αισθήματα ενοχής σχετικά με τον πλούτο είναι το γεγονός πως αν διαθέτεις τα μέσα για να κάνεις ψυχανάλυση, αυτό αποτελεί ένδειξη της πολυτέλειας που μόνον ο πλούτος μπορεί να σου εξασφαλίσει.

Για μια πιο υψηλή τιμή οι Περιπέτειες Παπούα μπορούν να σου οργανώσουν ένα ταξίδι Πρώτης Επαφής σε αναζήτηση φυλών «Νεολιθικής εποχής» που δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα τη Δύση. Από το φυλλάδιο δεν είναι σαφές τι είδους αποζημίωση προσφέρουν στις φυλές.

Έχεις γράψει στην εταιρεία (στέλνοντας) ένα μήνυμα προς παράδοση, εφόσον αυτήν τη στιγμή είσαι πολύ φτωχή για να διαθέσεις εφτά χιλιάρικα και ίσως επίσης σου λείπει η αυτοπεποίθηση να να δεσμευτείς σε μια τέτοια περιπέτεια.

Το μήνυμα είναι γραμμένο στην παλάμη σου:

Αγαπητό Δεύτερο Πρόσωπο, σου έχω φερθεί άσχημα.

Ήμουν άδικη. Σε εκμεταλλεύτηκα και είχα

παράλογες απαιτήσεις. Ήμουν υπερβολικά αλαζόνας

και ανεπαρκώς συμπονετική.

Ήμουν γελοία και ανώριμη

και απίστευτα ιδεαλίστρια.

Αυτό είναι ένα σοβαρό γράμμα. Αναμένω με ανυπομονησία.

Αυτά έγιναν στον Λος Άντζελες.

Αυτά έγιναν στο Παρίσι.

Αυτά έγιναν στο Λονδίνο.

Αυτά έγιναν στη Νέα Υόρκη.

Αυτά έγιναν στην Αντίς.

Αυτά έγιναν στη Βαλτιμόρη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

[Όταν λες πράσινο βλέπω πράσινο]

Όταν δεν μπορείς να γράψεις, σου λένε πως δεν υπάρχει συγγραφικό μπλοκάρισμα, σου λένε δοκίμασε αυτόματη γραφή, το έχεις μέσα σου.

Το πρόβλημα δεν είναι πως δεν μπορείς να γράψεις, αλλά πως δεν έχεις τίποτα να πεις. Να το πεις καλά. Να το πεις σωστά. Να το γράψεις.

Όταν δεν μπορώ να γράψω, λέω στον εαυτό μου πως αυτή είναι μια εμπειρία στην οποία έχουν πρόσβαση μόνο άλλοι άνθρωποι που προσπαθούν να γράψουν, που προσπαθούν και αποτυγχάνουν, προσπαθούν και δεν θέλουν να ξαναπροσπαθήσουν ποτέ, που ξαναπροσπαθούν.

Τι συμβαίνει με τους άλλους άλλους ανθρώπους.

Αυτό το παιχνίδι πρόβλεψης είναι ένας αντιπερισπασμός· κάτι απωθημένο δομεί την ένταση.

Την ένταση που αισθανόμαστε επειδή θέλουμε τα ίδια πράγματα. Δεν υπάρχει αρμονία στη συμφωνία.

Στη συμφωνία ανακαλύπτουμε πως η διαφωνία είναι καλή γιατί όχι μόνον η ζωή αλλιώς θα ήταν βαρετή αλλά δεν θα υπήρχε σεξουαλική έλξη χωρίς διαφωνία και χωρίς σεξουαλική έλξη θα πεθαίναμε.

Θα πεθαίναμε χωρίς να γνωρίζουμε τη δυσκολία της διαφωνίας όταν ζευγαρώνει με την επιθυμία, η οποία είναι και η ίδια ένα είδος διαφωνίας με τον εαυτό.

Ο εαυτός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό ό,τι κι αν λένε τα βιβλία που προσπαθούν να εξαλείψουν την επιθυμία με μια διαδικασία μεταστροφής.

Η μεταστροφή συμβαίνει μέσω καταλόγων που παρέχονται και ανανεώνονται σαν προγράμματα στέγασης που έχουν εγκαταστήσει νέα και μεγαλύτερα παράθυρα.

Το παράθυρο είναι αυτό που μας λέει πως έχουμε ψυχή ακόμα και σε αυτούς τους άψυχους καιρούς γιατί δεν μπορούμε να σβήσουμε την εικόνα ακόμα κι αν δεν ξέρουμε από πού προέρχεται.

Προήλθε από την παγκόσμια πηγή που έχει οικειοποιηθεί η διαφήμιση, όπως αυτή με τα διαμάντια.

Τα διαμάντια είναι παντοτινά στις ρεκλάμες για τους παντρεμένους, αλλά είναι κάτι από το οποίο θέλουν να ξεφύγουν οι άνθρωποι στο μετρό που χωρίζουν/παίρνουν διαζύγιο μέσα στο μυαλό τους.

Στο μετρό το μυαλό μας παίρνει διαζύγιο από τους εαυτούς μας όπως θα θέλαμε να μας βλέπουν επειδή κανείς δεν θέλει να τον δουν μέσα στο μετρό.

Κανένας δεν θέλει να τον βλέπουν ως μια εκδοχή του εαυτού του/της ή ως αυτό που είναι αυτός/αυτή. Γιατί ακολουθούμε συγκεκριμένες συμβάσεις, ακόμα και τροποποιημένες.

Τροποποιώντας τα χρήματά σου, μπορείς να αναβαθμιστείς στην τελευταία εφαρμογή και να παίξεις με τα μεγάλα αγόρια. Τα μεγάλα αγόρια είναι μεγαλύτερα από τα μεγάλα κορίτσια και αυτό έχει ανακαλυφθεί από την επιστήμη.

Η επιστήμη μάς λέει πως η ταχύτητα με την οποία διαβάζουμε καταδεικνύει πως προσλαμβάνουμε ολόκληρες λέξεις και μερικές φορές ολόκληρες προτάσεις, ολοκληρωμένες ή ανολοκλήρωτες.

Αλλά ακόμα δακτυλογραφούμε ένα γράμμα τη φορά.

Ένα γράμμα τη φορά χτίζουμε σχέσεις παρόλο που το γράμμα είναι μόνο ένα εικονικό γράμμα και ο μόχθος που καταβάλουμε είναι αφιλοκερδής. Δουλεύουμε για αυτές αφιλοκερδώς.

Αφιλοκερδές είναι το παιχνίδι των μορφών στην πανάκεια του περπατήματος στον ήλιο τον χειμώνα την εποχή της μάγισσας. Τη θάψαμε. Είναι κάτω από το χώμα.

Όταν λες πράσινο, βλέπω πράσινο, που σημαίνει υπάρχει ένα βουνό στη θάλασσα που ονομάζω γρασίδι.

Όταν νιώθεις ευτυχία, βάζω το αυτί μου στο γρασίδι και το αποκαλώ βουνό, κι αυτό σε κάνει να κρυώνεις.

Όταν νιώθουμε κρύο, δεν είναι ποτέ το ίδιο κρύο, πράγμα που σημαίνει πως κανένα ψέμα δεν είναι σχετικό. Υπάρχει μόνο ένα είδος κρυώματος να αρπάξεις, ακόμα κι αν αυτό σε σκοτώσει.

Αν με σκοτώσει, θα το πω, αλλά οι εργάτες στο υφασματάδικο κλείνουν το στόμα τους όταν περνάει το αφεντικό και δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό, εκτός από ό,τι έχω δει στις ταινίες.

Αγαπητέ Αναγνώστη, το ντοκιμαντέρ σου πήρε βραβείο. Είναι η ζωή σου και έχουμε έρθει να την γιορτάσουμε.

Απόσπασμα από το βιβλίο You and Three Others Are Approaching a Lake (Coffee House Press, Minneapolis, 2011).

(Από τις σημειώσεις του βιβλίου)

Τα τέσσερα εκτεταμένα ποιήματα του βιβλίου είχαν σαν πηγή έμπνευσης βιβλία τα οποία επέλεξα από τον τίτλο τους ή το εξώφυλλό τους, τα οποία βρήκα στα ράφια του θαυμαστού παλαιοβιβλιοπωλείου Bibliofarm, στο South Kortright, στη Νέα Υόρκη. Έχω δανειστεί στοιχεία από αυτά, υιοθετώντας ή αντικρούοντας τις απόψεις και το ύφος τους. Είμαι ευγνώμων για την ύπαρξη αυτών των βιβλίων, τα οποία κρατούν μια τολμηρή στάση απέναντι στα θέματά τους και τον κόσμο του εικοστού αιώνα στον οποίο ανήκουν.

Το συγκεκριμένο ποίημα έχει αναφορές στο βιβλίο:

In Search of Wealth, by Cyril S. Belshaw (American Anthropological Association. Vol 57, No. 1 Part 2, Memoir No. 8o, February 1955)

* σημείωση της συγγραφέα: Λευκός εδώ (white person), είναι μετάφραση της λέξης “ferenj” ή “ferenji”· είναι όρος που αποδίδεται ευρέως σε λευκούς που επισκέπτονται ή ζουν στην Αιθιοπία, ακόμα και σε όσους μιλούν τη γλώσσα και είναι πλήρως ενταγμένοι στην τοπική κουλτούρα. Η ετοιμολογία της λέξης αποτελεί πεδίο διαφωνιών. Η πιο διαδεδομένη ερμηνεία είναι ότι προέρχεται από την αραβική λέξη faranj, που σημαίνει Γάλλος, ή την περσική ‘farangi’, που σημαίνει ξένος. Στα νέα ελληνικά, Φράγκοι αποκαλούνται οι Δυτικοευρωπαίοι και η ετυμολογικά άσχετη λέξη φερέγγυος σημαίνει άξιος εμπιστοσύνης ή αξιόχρεος. Η λέξη Ferengi αναφέρεται, επίσης, σε μια φυλή εξωγήινων στον σύμπαν του Σταρ Τρεκ.

…………………………..

[00]

— Η μη-θρησκευτική ανατροφή μου μου χάρισε πολλά δώρα, αλλά παρακράτησε ένα που αργότερα θα μου ήταν σημαντικό: το αυτόματο δικαίωμα σε ένα τέτοιο:

Οι γονείς μου, γεννημένοι ο ένας στην Ελλάδα και ο άλλος στις ΗΠΑ, παντρεύτηκαν στη δεύτερη χώρα με πολιτικό γάμο που δεν αναγνωρίστηκε στην πρώτη, στην οποία δεν υπήρχε διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους. Ο πατέρας μου αστειευόταν: Σε μία από τις πατρίδες σας, εσύ και ο αδελφός σου είστε μπάσταρδα.

*

Το ελληνικό μου διαβατήριο – που κερδήθηκε με κόπο και έχει τώρα λήξει – το φυλάω σε ένα συρτάρι μαζί με ένα ανεπίσημο αντίγραφο του πιστοποιητικού γεννήσεώς μου, τρία διαβατήρια των Ηνωμένων Πολιτειών (δύο ληγμένα) και ένα εφεδρικό δίπλωμα οδήγησης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης που απέκτησα πέρσι όταν νόμιζα πως είχα χάσει το δικό μου, το οποίο κρατάω προκαταβολικά για όταν χάσω το πρωτότυπο στ’ αλήθεια.

Όταν ανοίγω εκείνο το συρτάρι, όπως έκανα στην αρχή αυτής της εβδομάδας, κρατάω το αδρανές πράγμα και αναρωτιέμαι: Ποιά είναι η αξία ενός διαβατηρίου που έχει λήξει; Τι σημαίνει να είναι κανείς —να θεωρεί πως είναι— ανεπισφάλιστα καταγεγραμμένος· με διπλά έγγραφα, να κινείται μεταξύ καταστάσεων καταγραφής; Να έχει τις νόμιμες σφραγίδες σε μία χώρα, μα να είναι παράνομος σε μία άλλη; Ποιό είναι το ίχνος που αφήνει η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου ή η επιθυμία που καταδεικνύει έγγραφα που δεν ισχύουν πια ή που είναι πλεονασματικά ως λιγότερο έγκυρα ή επικυρωτικά, μα κάπως ακόμα —έως ότου τα χρειαστείς— μεγαλύτερα του μηδενός;

Στην Ελλάδα, μέχρι πρότινος και ίσως και μέχρι σήμερα, η πιο επίσημη καταγραφή ενός ατόμου — η σύνδεση κάθε καταγεγραμμένου κατοίκου με μία συγκεκριμένη γειτονιά— γράφεται με μελάνι και σφραγίζεται διεξοδικά σε υπερμεγέθη βιβλία μητρώων για τα οποία χρειάζονται δύο χέρια για να γυρίσει κανείς μία σελίδα. Σε περιπτώσεις όπου τα αρχεία έχουν καεί σε πυρκαγιά, όπως θυμάμαι συνέβη σε κάποια παλιά χαρτιά της οικογένειάς μου, δεν υπάρχει ξεκάθαρος τρόπος για την επανεύρεσή τους. Μία τρύπα αντικαθιστά την σιγουριά οποιασδήποτε βεβαίωσης. Σε μία κουλτούρα όπου η γλωσσική και πολιτισμική ευχέρεια παραμένουν τα βασικά εισιτήρια εισόδου, κάποιοι κάτοικοι είναι πολύ περισσότερο ευάλωτοι από άλλους στο να πέσουν σε αυτή την τρύπα.

*

Μια μέρα, ο αδελφός μου κι εγώ θα κληρονομήσουμε ένα μικρό διαμέρισμα σε ένα παράκτιο προάστιο στα περίχωρα της Αθήνας. Στην πραγματικότητα, εξαιτίας μιας αντιφορολογικής κουλτούρας και μιας παράδοσης μεταβίβασης της κληρονομιάς από γονιό σε παιδί πολύ πριν το θάνατο, είναι ήδη δικό μας. Για να γίνει αυτό, έπρεπε να δηλωθούμε ως νόμιμα παιδιά του πατέρα μας˙ αυτό προϋπέθετε την αναμονή των γονιών μου για χρόνια μέχρι να αναγνωριστεί ο πολιτικός γάμος στην Ελλάδα, και μετά την υποβολή αίτησης αναγνώρισης˙ επιπλέον, το επόμενο βήμα για την απόκτηση της υπηκοότητας εμπεριείχε και άλλες γραφειοκρατικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένης και της παρουσίας μου κάποια στιγμή στο τοπικό αστυνομικό τμήμα για να καταχωρηθεί το όνομά μου στο χοντρό βιβλίο μητρώων, μουτζουρωμένο μετά με μία σφραγίδα.

Σε αυτή τη φωτογραφία φαίνεται η είσοδος της πολυκατοικίας, αποτυπωμένη σήμερα στην οθόνη μέσω του Google Street View αλλά εμφανώς τραβηγμένη το καλοκαίρι. Εάν μπορούσε κανείς να διακρίνει τη μπροστινή πόρτα—έναν όροφο κάτω από το κατώτερο ορατό μέρος του μπαλκονιού—στα δεξιά θα έβλεπε ένα ταχυδρομικό κουτί το οποίο κατά τη διάρκεια της εφηβικής μου ηλικίας λειτουργούσε ως ο τόπος μίας εμμονικής επιθυμίας γεμάτης ανυπομονησία, ο μόνος τρόπος—χρόνια πριν από το η-μέιλ ή τα σόσιαλ μίντια—να σιγουρευτώ πως οι φίλοι και οι έρωτες πίσω στις ΗΠΑ δεν με είχαν ξεχάσει ή ξεγράψει για τον άλλο, ακόμα επισήμως μη αναγνωρισμένο και ανεπαρκώς κατοικημένο εθνικό μου εαυτό.

Το διαμέρισμα ήταν καινούριο όταν η οικογένειά μου το απέκτησε στις αρχές του ’80, μία αργοπορημένη αντικατάσταση του ημιαγροτικού σπιτιού που ο πατέρας του πατέρα μου κατείχε για πολύ καιρό στην παλιότερη, πιο λαϊκή συνοικία του ίδιου προαστίου, σπίτι το οποίο υπέστη εκτενείς ζημιές κατά το σεισμό του 1981. Οι γονείς μου το αντάλλαξαν για μία θέση σε ένα από τα νέα κτίρια που ήταν πιστοποιημένα ως αστισεισμικά, ισχυρισμός ο οποίος ήταν δύσκολο να τον εμπιστευτείς όταν το στενό μπαλκόνι μας στον όγδοο όροφο έμοιαζε να ταλαντεύεται με τον παραμικρό αέρα.

*

Το πρώτο μου όνομα στα ελληνικά, όταν γράφεται με κεφαλαία γράμματα είναι ΑΝΝΑ—το ίδιο όπως και στα αγγλικά. Με μικρά γράμματα, είναι Άννα. Η διττότητα καταρρέει ή διευρύνεται από συνήθεια, από μία ξαφνική επιθυμία. Παρακαλούμε να γράψετε το όνομά σας με κεφαλαίους χαρακτήρες, έναν σε κάθε κουτί. Μη χρησιμοποιείτε κεφαλαία γράμματα όταν συμπληρώνετε αυτό το έντυπο.

*

Ο λόγος που άφησα το ελληνικό μου διαβατήριο να λήξει είναι γιατί μέσα στη χώρα είναι παραπάνω από διπλάσια η ισχύ της κάρτας εθνικής ταυτότητας που έπρεπε να βγάλω πρώτα, η οποία δίνει το δικαίωμα διαμονής, εργασίας και μετακίνησης εντός της ΕΕ και που επίσης ισχύει για πάντα. Ο πατέρας μου μου υπενθυμίζει: ο μόνος λόγος για να ανανεώσεις το διαβατήριο θα ήταν για να το χρησιμοποιήσεις σε ταξίδια μεταξύ χωρών εκτός ΕΕ υπό μία σημαία διαφορετική από αυτή των ΗΠΑ. Το περασμένο φθινόπωρο έκλεισα ραντεβού στην υπηρεσία διαβατηρίων στο Ελληνικό Προξενείο της Νέας Υόρκης για να κάνω την αίτηση ανανέωσης.

Το δεύτερό μου όνομα είναι Ελίζαμπεθ, όπως το δεύτερο όνομα της μητέρας μου πριν παντρευτεί. Στα ελληνικά μεταφράζεται ως Ελισάβετ, αν και υπάρχουν εναλλακτικές φωνητικές προσεγγίσεις. Το πρώτο όνομα της μητέρας μου είναι Joan, το οποίο κάποιες φορές μεταφέρεται ως Ιωάννα και κάποιες φορές μεταγράφεται ως Τζον ή Τζόαν. Αυτή η μεταβλητότητα—ή κάποιου είδους εσωτερική κριτική—μπέρδεψε τον Έλληνα μεταφραστή του Αμερικάνικου πιστοποιητικού γεννήσεως μου, ή ίσως απλά τον άνθρωπο που πληκτρολόγησε τη μετάφραση στον υπολογιστή του προξενείου, ένας εκ των οποίων αμέλησε εντελώς να καταχωρήσει κάποιο όνομα για τη μητέρα μου. Στην οθόνη, γυρισμένη προς εμένα από τον υπάλληλο της υπηρεσίας διαβατηρίων, ήταν καταχωρημένος ο πατέρας μου ως πατέρας μου˙ το διάστημα στο οποίο θα έπρεπε να βρισκόταν το όνομα της μητέρας μου ήταν κενό. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, ο υπάλληλος είπε ευγενικά, έχοντας παλέψει με το πρόβλημα για μία ώρα πέρα από το κλείσιμο της υπηρεσίας.

*

Έχω κάποιες πρώιμες αναμνήσεις από το σπίτι που χάσαμε στο σεισμό. Θυμάμαι το σκοτεινό εσωτερικό του˙ τη μοναδική πηγή θέρμανσης στο μικρό κεντρικό δωμάτιο χωρίς παράθυρα˙ τον φωτεινό κήπο, το σπειρωτό θυμίαμα με την απαίσια μυρωδιά που άναβαν οι γονείς μου για να διώχνουν τα κουνούπια. Θυμάμαι επίσης ιστορίες για το σπίτι, αν και έχει πάρει χρόνια για να τις συνδέσω μεταξύ τους. Ότι ήταν κάποτε στ’ αλήθεια αγροτικό, σε χωματόδρομο˙ ότι ενώ ήταν η περηφάνια και η χαρά του παππού μου μπορούσε σπάνια να ζει εκεί˙ ότι το είχαν καταλάβει οι Ναζί κατά τη διάρκεια του πολέμου και οι Βρετανοί τα μετέπειτα χρόνια˙ ότι όταν επέστρεψε στην κατοχή του παππού μου εκείνος δεν μετακόμισε μέσα αλλά έτρωγε εκεί το μεσημεριανό του, στον κήπο του, στο διάλειμμά του από τη δουλειά στην κοντινή πόλη με το λιμάνι. Ότι πέθανε σε εκείνο τον κήπο, απροειδοποίητα, δύο ή τρία χρόνια προτού γεννηθώ. Ότι όταν ήμουν δύο ή τριών ετών, κατά τη διάρκεια της πιο μακριάς διαμονής μας εκεί, η μητέρα μου υπέφερε από μία διπλή, εξουθενωτική λύπη και αποσύρθηκε σε μία μη χαρακτηριστική κατάθλιψη που με άφησε προσωρινά χαμένη, ένα κενό διάστημα στη ζωή μου όπου το όνομά της θα έπρεπε να υπήρχε.

*

Είμαι στη Γερμανία τώρα, τέλος Φεβρουαρίου 2019, κοντά στο σημείο του ληχθέντος τείχους του, με το διαβατήριο των ΗΠΑ μέσα στην τσάντα μου. Μόλις έμαθα πως ένας πολίτης των ΗΠΑ μπορεί να απομακρυνθεί από μία διεθνή πτήση εάν το διαβατήριό του προβλέπεται να λήξει σε τρεις μήνες, ό,τι και να λέει το εισιτήριο της επιστροφής. Νιώθω διαφορετικά για την κληρονόμηση ακινήτων όταν είμαι συναισθηματική με την οικογένειά μου από όταν δεν είμαι. Μόνο τώρα μαθαίνω για την αληθινή σχέση της μητέρας μου με τη θρησκεία, πιο πολύπλευρη από την αυστηρά άθεη εικόνα που θυμάμαι. Ελπίζω ακόμα πως το Ελληνικό Προξενείο θα κλείσει την τρύπα στα έγγραφά μου και θα με ανανεώσει˙ προσπαθώ ακόμα να μάθω να μιλάω ικανοποιητικά ελληνικά.

*

Έστειλα μήνυμα στον πατέρα μου στο whats-app για να ζητήσω περαιτέρω πληροφορίες για το παλιό σπίτι και την ιστορία του. Μιλήσαμε για μία ώρα, εγώ κυρίως ακούγοντας, αφήνοντας τα κομμάτια να συνδεθούν. Μετά, του έστειλα μήνυμα να ρωτήσω τη διεύθυνση, την οποία έστειλε, προσθέτοντας: Το GoogleEarth έχει μια εξαιρετική φωτογραφία του που δείχνει τις αλλαγές που έχει κάνει ο νέος ιδιοκτήτης (έχει κλείσει τη βεράντα και φτιάξει μία θέση για πάρκιγκ) αλλά και τον καινούριο ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Από αυτή τη θέση, δεν αναγνώρισα το ίδιο το σπίτι. Ένιωσα κάτι οικείο στο οικόπεδο απέναντι, αλλά δεν μπορεί κανείς να πει πόσο καιρό είναι άδειο, ή αν δεν έχει ακόμα χτιστεί.

Τότε σκέφτηκα να στείλω τη φωτογραφία στη μητέρα μου. Ήταν γεμάτο άσπρες και κίτρινες μαργαρίτες, το θυμήθηκε αμέσως. Συνήθιζε να τις μαζεύει—δεν υπήρχε φράχτης—και να τις φέρνει στο σπίτι.

-αναδημοσίευση από το http://www.thislongcentury.com

(μετφρ. Χρήστος Σακελλαρίδης)

………………………………………………..

H Anna Moschovakis γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες, και πέρασε μέρος της παιδικής της ηλικίας στην Αθήνα απ’ όπου κατάγεται ο πατέρας της. Είναι συγγραφέας και μεταφράστρια, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα όρια όπου γλώσσες, μορφές και υποκείμενα συναντιούνται. Τα βιβλία ποίησής της περιλαμβάνουν το You and Three Others Are Approaching a Lake (βραβείο James Laughlin) και το They and We Will Get Into Trouble for This. Το πρώτο μυθιστόρημά της Eleanor, or, The Rejection of the Progress of Love εκδόθηκε το 2018. Οι μεταφράσεις της από τα γαλλικά περιλαμβάνουν το The Jokers του Albert Cossery και το The Possession και Bresson on Bresson της Annie Ernaux, καθώς και πειραματικές μεταφράσεις με τη συνεργασία της Αλγερινής ποιήτριας Samira Negrouche. Έχει λάβει υποτροφίες από το New York Foundation for the Arts, το The Poetry Fund, το the Howard Foundation και το apexart, και έχει διδάξει δημιουργική γραφή στα Πανεπιστήμια Bard, Pratt, και Columbia. Είναι μέλος του ανεξάρτητου εκδοτικού εγχειρήματος Ugly Duckling Press από το 2002 και συνιδρύτρια του κοινοτικού χώρου τέχνης Bushel, στο Delhi στην Νέα Υόρκη.